|
۱.
بهار زنی است که مردانه گام برمی دارد می آید بی اهمیت به همه ی شعر هایم وحفره ای که دهان واکرده مهم نیست گوری تازه کنده شده یا زنی زیبا بمیرد بهار سر حرفش ایستاده است 2......................................... یک ذره از سرم رشد می کند با سردردهایی که بیدار می شوند ومراتقسیم می کنند میان قرصهای مسکن پزشکان خوب می دانند استامینوفن چقدر خوب است سردردها دنبال دردسر نیستند دنبالم نیا بوی شراب همه را بیدار می کند 3 .......................................... من آنقدر می ترسم که جرات ندارم بگویم: آی آدمها برای دلی که کف دستم جا مانده به خاطر همه ی شعر های نخوانده ام وسیگار لای انگشتانم همیشه یک نفر با چمدانی پر از حرف در کوچه ها پرسه می زند وپیاده روها تنهایی زنان را جارو می کشند بگویید با صدای بلند زنی بودم پوست می انداختم در شهوت آبشار وکوهستان بگویید زنی که انگشتانش را لای سنگها جا می گذاشت وسینه هایش رابه کوهستان نشان میداد و هنوز میترسد بگوید: آی آدمها ۴....................................... به جای پاهایت که نگاه میکنم سردم می شود برف می بارد وماده شیری روی این سطرها راه می رود وحریم گریه ام را می بوید من واژه هایم را شیر خواهم داد وهمه ی حرفهای درگوشی ام را در چاک گریبانم پنهان می کنم نمیدانم آخرین بار که دیدمت خورشید زیر کدام برگ پنهان شده بود افسون
***مرثیه برای الهام گفته بودی گریه آرامم می کند همه ی رودها وقتی خود را از کوه پایین می کشند آرام می گیرند من همه ی کوه ها را پیموده ام هنوز جاذبه آزارم می دهد انگار آخرین رودخانه در من سرازیر شده هنوز سنگینم این بار در من نهنگی خود را به ساحل کشانده است عزیزم حالا تو بگو: بگو چه کارکنم ؟ با دلی که مرگ را نمی فهمد... افسون
هر روز که میگذرد چیزی را با خود به عمق دره ها ی شمال می کشاند غم به پهنای تخته سنگهای البرز خود را ميان خشخاش و آويشن پنهان مي كند شادماني صداي زنگوله گوساله اي است كه از سمت چپ نگاهم مي گذرد. افسون
حتی بلندترین قله ها
عطر تنت را لای سنگها می خوابانند در کجای جهان جستجویت کنم بعد از آن در کدام کنج دلم پنهان کنم تا به گوشه دنیا بر نخورد وسنگها سرگردان دره ها نشوند افسون
درست یادم نیست
سیب بود یا گندم اصلا چه اهمیت دارد وقتی همه چیزرا از یادبرده ام ودهانم به مزه ی انگور عادت دارد افسون
باد از لابه لای کاغذهایم
چه می خواهد حالا مگر چقدر سواد دارد که سرگیجه امانش نمی دهد وجزوه هایم را دور می ریزد آرام باش با من مهربان باش با عصیانی که در وجودم پوست می اندازد با دهانی که در کف دستم باز شده کمی مدارا کن وبرایم از حوصله ی دشتها بگو افسون انگار معانی تغییر کرده اند چه حسی اطراف خیابانها پرسه می زند؟ حالا که جنازه ها خیابانها را پر کرده اند وقبر ها پیش فروش شده اند ............ مرگ بر چه اساس سوژه اش را پیدا می کند؟؟؟؟ افسون
ابروانت را سمت من نشانه میروی
در دلم کوزه ی سرکه ترک برمیدارد نه شادمانی دستهایش را دور گردنم حلقه میکند نه شانه ها یت سمبل چیزی هستند می ترسم می ترسم یک روز به خاطرم نیاید خورشید روی پیشانیت به خواب میرود ماه از سمت گیسوان تو طلوع میکند میترسم به اندازه شبهای بارانی دوهفته بعد حالا تو کاری کن ورق بر گردد مسیر بادها را عوض کن یا فاصله خیابانها را کوتاه تر دستت را روی شانه هایم بگذار مثل درختی که ریشه هایش را بر گرده ی سنگ می نهد خوابهایم را آرام آرام نوازش کن تا کابوس نبینند عزیزم کاری بکن زمان در آغوش تو به خواب میرود
گاهی زندگی لبخند رو ازت قرض میگیره چون میبینه بهش احتیاج نداری
به اندازه تمام لبخندهایی که قرض گرفته شده از زندگیم طلبکارانه می خندم گاهی چوب خط غم یه جایی پر می شه حالافقط تورم این غم "وقتی هیچ دری از غمگینی ام کم نمی کند" تاک ها به بار نشستن و انگورها شراب شدن جان آوردم پس جامت رو آماده کن. ـ برای تمام لبخندهایی که به همه بدهکارم معذرت میخوام
سلام عزیزانم، حال همه ما خوب است ، ع.صالحی
گاهی که الهام ورضا برا م زنگ میزدن اصرارکه افسانه پاشو بیا مشهد ومن ازدوری راه گله میکردم که خسته کننده وطولانیه باشه سر فرصت همیشه عادت رضا بود بعد خداحافطی این شعرو برام اسمس میفرستاد
...برای چهلم رضا رفتم مشهد ۲۴ دی درد بود یک درد کشنده ی هزار ساله مهری خواهرانه عادتی ده ساله " از من جدا شده بود دردی شبیه درد زایمان . تولد نبود جدایی بود نه روی دلم توی دلم بود علاقه بود عادت بود مهربانی بود که بند نافش بریدم دیدم که دو دست نامرئی از درونم ارام وبا احترام بر زمین گذاشتش روی برفها کنار سنگ قبرت.. همه مهر ده ساله ام را برایت اوردم .. وبه خودت سپردم خدا نگهدار حالا سبک هستم انقدر سبک که احساس میکنم یک جای خالی مثل حفره ای در من بر جای مانده خدا نگهدار همه این سالهای مهربانی خداحافظ یک شهر خالی از تو...
دنیا را بغل گرفتم
گفتند: امن است،! خوابم برد بیدار شدم،دیدم..... آبستن تمام دردهایش شده ام
دولتآبادي كيك تولد بروسان را بريد
الهام جان: مهربانم خواهر گلم میگن از توحرف بزنم ازتو بنویسم آخه گلم حرفای در گوشیمونو کجا بگم درد دلای زنانه وصمیمی رو کجا بنویسم از شعر که خودت همه چیو گفتی دلم نمیاد اینجوری ازت حرف بزنم اخه خودت گفتی تو راهی داری میای میترسم یهو ییای تو غافلگیرم کنی بری سر صندوقچه جلو رضا کلی به این عادتمون بخندیم الهام جان ازم نرنج میدونم الان میگی ول هکن خاخر نازنینم فقط واسه دل خودم یواش کوچولو نوشتم تا اروم بشم پس کی می رسی بيتو/ خودم را بيابان غريبي احساس ميكنم/ كه باد را به وحشت مياندازد/ جويبار نازكي/ كه تنها يكپنجم ماه را ديده است/ زيباترين درختان كاج را حتي/ زنان غمگيني احساس ميكنم/ كه بر گوري گمنام مويه ميكنند/ آه/ غربت با من همان كار را ميكند/ كه موريانه با سقف/ كه ماه با كتان/ كه سكته قلبي با ناظم حكمت/ گاهي به آخرين پيراهنم فكر ميكنم/ كه مرگ در آن رخ ميدهد/ پيراهنم بيتو آه/ سرم بيتو آه/ دستم بيتو آه/ دستم در انديشه دست تو از هوش ميرود/ ساعت ده است/ و عقربهها با دو انگشت هفتي را نشان ميدهند/ كه به سمت چپ قلب فرو ميافتد "" رضا بروسان""
همچون پرچمی که سربازان بسیاری در آن شلیک کرده باشند هر شب به هنگام باد ماه را از خود عبور می دهی در تو سر گوزنی را دیدم که هنوز شاخ هایش به سمت کوهستان کج بود چشمه ای که پرندگان زیادی را شیر می داد چطور می تواند مرگ از تو تنها گودالی را پر کند
تورا زخودم کم می کنم هیچ نمی ماند
سکوت ته کشیده ی مرا لبی نمی خواند زبان تو مباد که لال شود ای شعر زبان مرا آخر اینجا کسی نمی داند
هرگز به شمال باز نخواهند گشت نامت را در کوهستان فریاد میزنم تا فقط این غم نباشد که چند برابر می شود رضا تو شاعر خوبی بودی صدای خوبی داشتی شعر را خوب می خواندی می خندیدی وسیگار می کشیدی از الهام نظرمی خواستی روی واژه ها حساس بودید وبحث می کردیم حا لااین روزهاجاذبه بیشتر آزارم میدهد چگونه باور کنم مرگ از شما فقط گودالی را پر کرده ؟؟؟ اه ببین چگونه مرگ فعلهایتان را ماضی کرده است!.. اذر نود وحشته آذر نود مرگه دیگه پاییز رو دوست ندارم با پاییز حرف نمی زنم وشعر نمیگم نمیدونم تا کی چشمام به در خواهد بود........ آرام بخوابید چون پری که جاذبه زمین را احساس کرده است
رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب آب در حوض نبود وبگو ماهی ها حوضشان بی آب است شاعر ایینه ها :سهراب
بوته های رز سرخ سرخ عین آزادی روی تنت اینجا که باشی آزادی به اعماق جنگل می گریزد و دل جنگل برای درختانی که می افتند همیشه تنگ می شود افسون
با حضور درجمع شاعران ودوستان اشنای شمالی در اولین گردهمایی انجمنهای کتابخانه ای چقدر ساده فکر کردم که امروز باموجی ازجنون شعرهای نو وکلاسیک مواجه خواهم شد اما جمعی سرد با اشعاری سردتر وبی روح تر نمیدانم کسانی که میشناختم چرا اینقدر ملاحضه کار شده بودند وبه اشعار قدیمیشان پناه برده بودند وزیبایی کلام وتمام اندیشه های شاعرانه خود را در نه توی ذهن و ته کیف ها پنهان کرده بودند تمام راه بازگشت ذهنم درگیر بود که تا امروز این بود عصاره شعر شاعران مازندران من امروز هیچ جسارتی در شعر ها وچشمهایشان ندیدم انقدر سرد که زمستان را پیشتر از پاییز حس کردم غمگینم! مثل گیاهی که تازه گلدانش را عوض کرده اند!!
بگذارید تصور کنم اینجا ایران است چهارهزار سال قبل بگذارید تصور کنم هنوز آزادی را نکاشته اند ومن با هویت یک زن ایرانی چهارهزار سال پیشم اجازه دهید تصور کنم من در تصورات خود خوشحالم... افسون
در آستانه ۲۱ آبان سالروز ميلاد شاعر بزرگ و جریان ساز شعر فارسی « نيما يوشيج » در پاسداشت پدر شعر نوين ايران به كمپين حاميان "روز شعر نوين ايران " بپيونديد . کلیک کنید http://nimasher.blogfa.com/
تنه های درختان
پشت کامیون جنگل جنگل شمالی میگریند ش.ا بر میگرده به اولین جنگلهای پیدایش حیات وزایش زمین وقتی میبینم سالهاست چه نگاه سردی جنگل رو احاطه کرده دلم میگیره درختان شمال پیامبران تاریخند رسولانی که رسالت سبززمین را به آسمان می کشند و"شکوه ریشه هاشان را نهفته میدارند" افسون شکوه ریشه ها: نرودا
خیابانهای بزرگ شهر نشانه ی بزرگی شهر نیست
گل سرخ من شهر با تندیس شاعرانش است که بزرگ می شود. نذار قبانی
کدام مرد اشعه بامدادی را لباس می پوشاند"ریگ ودا رباعی: ازسمت خزربه سوی اروند بکش
یکبار دگر مداد دردست بگیر ایران مرا پر از دماوند بکش ازدلهره پر گشتم وخالی گشتم آرام نشسته بر زمین بود دلم صدبار پی اش در این حوالی گشتم از کتاب:دستهایم درباغ پرسه میزنن هزاران سال است یک شاخه گل در نطفه اش تاریخ پنهان دوستت دارم را حمل می کند
لولایی بی در شیون میکشد برای همه ی دسته کلیدها. درچشمانت سوزنی ست که قلبم را زیر انگشتانت کوک می زند تمام روز در دلم چهل تکه میدوزند سرما فرصتی است برای دو استکان چای داغ و همه ی بهانه های یخ زده
پاییز درراه است جسدم را در تابوتی باچوب کاج بگذارید تا چهار فصل سال سبز باشم اندوهم را به زمین می دهم تابا درختان رشدکند با غروب سرازیر شود ¤من کال متولد میشوم کال کال
زندگی ببری است که مرا در خود زندانی کرده ببری بارگه های سفید ببری بارگه های سیاه افسون
کتاب شعر دست هایم در باغ پرسه می زنند اثر افسانه توکلی توسط حوزه هنری استان مازندران و با همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی محمودآباد نقد شد . در محمودآباد جلسه نقد کتاب شعر (( دستهایم در باغ پرسه می زنند )) با حضور اساتید و ادبای برتر استان برگزار شد . افسانه توکلی از شعرای موفق و جوان کشور و عضو انجمن شعر و ادب صبا.که در موضوعات مختلف و شعر کوتاه فعالیت دارد . گفتنی این که کتاب شعر توسط انتشارات شاملو چاپ و تکثیر شده است .
جیری اورتن .محسن عمادی.لوسیا پاپروچکووا ترانه های غمگین بخوان ترانه ای
|
About
پیام فرهنگی : نقل مطالب و هرگونه استفاده ی مادی و معنوی ! با ذکر منبع بلامانع است Archivesهفته سوم فروردین 1391هفته دوم فروردین 1391 هفته سوم اسفند 1390 هفته اوّل اسفند 1390 هفته چهارم دی 1390 هفته اوّل دی 1390 هفته چهارم آذر 1390 هفته سوم آذر 1390 هفته دوم آذر 1390 هفته چهارم آبان 1390 هفته دوم آبان 1390 هفته سوم شهریور 1390 هفته دوم شهریور 1390 هفته سوم مرداد 1390 هفته چهارم تیر 1390 هفته سوم تیر 1390 Links
مهدیه کیهانی
حسین منزوی |
